Teatrzyk pacynkowy

Ostatnio w czasie zajęć w bibliotece pani Jola wykorzystała pacynki na palce. Natchnęło mnie to do zrobienia własnych. Już dawno wiedziałam, że chcę je zrobić, ale teraz widząc reakcję Młodego poczułam, że to ten moment.

Teatrzyk cieni

Jakiś czas temu wygraliśmy wejściówkę do Lubelskiego Teatru Andersena na przedstawienie dla dzieci powyżej roku, czyli my się jak najbardziej kwalifikowaliśmy. Niestety z wejściówki skorzystał ktoś inny, bo my zachorowaliśmy. Ale wizyta w teatrze nas nie ominęła, zrobiliśmy sobie domowy teatr cieni.

Zrobiony był spontanicznie, ot nagle wzięłam czarne kartony,wycięłam nawet nie odrysowując króla, królową, zamek i kota. Przykleiłam na taśmę bezbarwną patyczki, ołówki i to co było względnie długie, bo patyków do szaszłyków nie mieliśmy, Tata rozstawił krzesła, zajął się lampką i przystąpiliśmy do dzieła.
Najpierw zaczęła scenkę Mama, ale ciekawość Młodego zaprowadziła za kulisy, więc pałeczkę aktora przejął Tata, a my z Młodym zajęliśmy miejsca na widowni, ekscytując się pojawiającymi się postaciami.

Pierwsza scenka miała fabułę - była o biednej królewnie, choć bogatej, która nie miała przyjaciela. W końcu tata król dał jej kota, zaprzyjaźnili się, bawili razem, biegali, ona go głaskała itd. Później ciekawość zaprowadziła Dziecię pod płachtę prześcieradła i zaczęło się przedstawienie interaktywne, czyli kot, królewna i król "rozmawiali" z naszym synem. Młody, choć taki mały znakomicie wyczuł nastrój, odpowiadał, nawet momentami zmieniał ciut intonację dostosowując się do tej narzuconej przez postaci. Naprawdę teatr to magiczne miejsce, teraz długie jesienno zimowe wieczory przed nami, więc takich scenek będziemy robić więcej.

Byłam zdumiona jak małe dziecko potrafi doskonale reagować, te emocje, zresztą teatrzyk cieni jest właśnie taki "emocjonalny". Gaśnie światło, jest mrok, gdzieś za kurtyną pali się lampka, samo to jest tajemnicze, potem pojawiają się cienie. Kiedyś może zrobimy profesjonalny spektakl z muzyką. Na razie w planach mam przygotowanie sylwet do podstawowych bajek - zaczniemy od Trzech świnek. Kto jeszcze nie robił teatrzyku, niech nie zwleka. Trzy sylwety - 10 minut wycinania i przygotowania miejsca, a emocji dużo.
A na koniec widownia poszła oglądać kulisy i sama wzięła do ręki kukiełki.

Orzechowa nauka kolorów

Jakiś czas temu zakupiłam w Drewlandii, znanej Wam z poprzednich wpisów, świeczniki drewniane. Na początku miały służyć jako pomoc do nauki wielkości, świeczniki są cztery i można je ustawiać w rosnącej, bądź malejącej kolejności. Postanowiłam jednak wykorzystać je inaczej, zwłaszcza, że do ustawiania według wielkości Młody ma czas. Pomalowałam je na cztery podstawowe kolory: czerwony, żółty, zielony, niebieski. Dobrałam do nich orzechy włoskie, które też pomalowałam i zabawka - pomoc gotowa.

Ptaki 3D z pozytywką

Zamknijcie oczy i wyobraźcie sobie świt, ptaki budzą się, zaczynają swoje trele, zaczynają jak w wierszu Tuwima "ćwierkać, czyrkać, czykczyrikać". Fajnie prawda? Coś podobnego mamy okazję doświadczyć w książce "Ptaki". Po moim ostatnim wpisie w ramach Przygód z Książką jedna Mama pytała o tę pozycję, bo na marginesie wspomniałam o niej. Postanowiłam przedstawić ją bliżej. Może komuś się spodoba.

Kąpiel guzikowa

Była już kąpiel balonowa, sensoryczna, kąpiel żółta, kąpiel z rękawicami, a dziś przyszła pora na kąpiel z guzikami. To taki łatwy, szybki, prosty sposób na urozmaicenie kąpieli, a przy tym na zabawę połączoną z nauką, a także na doskonałe sensoryczne doświadczenie.

Kwiaty do wazonu

Dziś rano na szybko wymyśliliśmy sobie z Młodym zabawkę, praca zespołowa to jest to. Najpierw była ona - butelka po przecierze pomidorowym - znaleziona przez Dziecię.

Kamienne memory

Z naszych wakacyjnych jeszcze zbiorów zostało nam trochę kamieni. Postanowiłam się nimi zająć, tworząc memory. Natchnienie przyszło u koleżanki, która prezentowała memo Granny, a ja wspomniałam, że Młody jeszcze nie rozumie co to znaczy takie same.