Adwent czas zacząć - kalendarz adwentowy

Od kilku lat wdrażaliśmy się z Mężem do tego, by mieć coś co jest naszą rodzinną tradycją. Jedną z nich jest adwent. Najpierw bez Dziecka, teraz z Młodym świętujemy i celebrujemy ten czas. Na początku układamy plan adwentu, czyli co w jaką niedzielę robimy, co pomiędzy. A zaczynamy od kalendarza. Do tej pory mieliśmy kupione za 2 zł w szmateksach kalendarze mikołajkowe. W woreczkach były zadania dla nas, jako męża i żony, a w nagrodę za wykonanie pyszne czekoladki truskawkowe.

Dzień Pluszowego Misia

25 listopada to Dzień Pluszowego Misia. Dla mnie odkąd zaczęłam pracę w przedszkolu dzień szczególny, zawsze hucznie obchodzony. Z Młodym też chcę tę tradycję podtrzymywać, tym bardziej, że jest to faja zabawa.

Tropimy ogony

Tym razem w ramach projektu Przygody z Książką, przeżyliśmy prawdziwą przygodę. A wszystko za sprawą książki E. Carle "Czy chcesz być moim przyjacielem?".

Zwierzaki niczym Filonki bezogonki

Gonimy mydełko

Dziś kolejna część z cyklu zabaw kąpielowych. Będzie krótko, prosto i szybko.  Taka właśnie jest zabawa, w którą bawimy się ostatnio często.
 Zapewne wielu z was już tak się bawi, ale kto jeszcze na to nie wpadł, to inspirujemy. Znacie piosenkę "Mydło", jest tam tekst, że "mydło lubi zabawę w chowanego pod wodą, każda taka zabawa jest wspaniałą przygodą". I właśnie o tym jest wpis.

łapiemy, ściskamy, a ono nam ucieka

Kobiece kształty

Przewrotny tytuł dzisiejszego posta. O jakie kształty chodzi? Czyje? A no moje, kobiece :) Konkretnie o zrobione przeze mnie :)

Teatrzyk pacynkowy

Ostatnio w czasie zajęć w bibliotece pani Jola wykorzystała pacynki na palce. Natchnęło mnie to do zrobienia własnych. Już dawno wiedziałam, że chcę je zrobić, ale teraz widząc reakcję Młodego poczułam, że to ten moment.

Teatrzyk cieni

Jakiś czas temu wygraliśmy wejściówkę do Lubelskiego Teatru Andersena na przedstawienie dla dzieci powyżej roku, czyli my się jak najbardziej kwalifikowaliśmy. Niestety z wejściówki skorzystał ktoś inny, bo my zachorowaliśmy. Ale wizyta w teatrze nas nie ominęła, zrobiliśmy sobie domowy teatr cieni.

Zrobiony był spontanicznie, ot nagle wzięłam czarne kartony,wycięłam nawet nie odrysowując króla, królową, zamek i kota. Przykleiłam na taśmę bezbarwną patyczki, ołówki i to co było względnie długie, bo patyków do szaszłyków nie mieliśmy, Tata rozstawił krzesła, zajął się lampką i przystąpiliśmy do dzieła.
Najpierw zaczęła scenkę Mama, ale ciekawość Młodego zaprowadziła za kulisy, więc pałeczkę aktora przejął Tata, a my z Młodym zajęliśmy miejsca na widowni, ekscytując się pojawiającymi się postaciami.

Pierwsza scenka miała fabułę - była o biednej królewnie, choć bogatej, która nie miała przyjaciela. W końcu tata król dał jej kota, zaprzyjaźnili się, bawili razem, biegali, ona go głaskała itd. Później ciekawość zaprowadziła Dziecię pod płachtę prześcieradła i zaczęło się przedstawienie interaktywne, czyli kot, królewna i król "rozmawiali" z naszym synem. Młody, choć taki mały znakomicie wyczuł nastrój, odpowiadał, nawet momentami zmieniał ciut intonację dostosowując się do tej narzuconej przez postaci. Naprawdę teatr to magiczne miejsce, teraz długie jesienno zimowe wieczory przed nami, więc takich scenek będziemy robić więcej.

Byłam zdumiona jak małe dziecko potrafi doskonale reagować, te emocje, zresztą teatrzyk cieni jest właśnie taki "emocjonalny". Gaśnie światło, jest mrok, gdzieś za kurtyną pali się lampka, samo to jest tajemnicze, potem pojawiają się cienie. Kiedyś może zrobimy profesjonalny spektakl z muzyką. Na razie w planach mam przygotowanie sylwet do podstawowych bajek - zaczniemy od Trzech świnek. Kto jeszcze nie robił teatrzyku, niech nie zwleka. Trzy sylwety - 10 minut wycinania i przygotowania miejsca, a emocji dużo.
A na koniec widownia poszła oglądać kulisy i sama wzięła do ręki kukiełki.